Zante

Ik weet het nog als de dag van gisteren.

​

Ik kwam van Zakynthos. Zo’n 180 kilometer dwars door de Peloponnesos, op zoek naar dat echte Griekenland waar ik altijd al zoveel van hield.

​

Olijfbomen. En nog meer olijfbomen. Groene heuvels, kleine dorpjes, hier en daar een wit kerkje.

En dan ineens palmbomen en golfbanen. Costa Navarino. Wow, dacht ik nog.

​

Maar het mooiste moest nog komen.

De weg maakte een bocht… en daar lag ze.

De baai van Navarino.

​

Grieksblauw water zover ik kon kijken. Een klein haventje vol vissersbootjes en zeiljachten. En hoog daarboven het fort Niokastro, goudkleurig in de middagzon.

​

Ik parkeerde mijn auto aan de haven. En ik bleef gewoon zitten.

Heel lang.

Ik kon er niet genoeg van krijgen.

En weet u wat het bijzondere is? Iedere keer als ik Pylos binnenrijd, krijg ik nog steeds precies dat gevoel. Dat kleine kriebeltje vanbinnen. Alsof ik thuiskom.

​

🧿 Een klein stadje dat altijd leeft

Pylos ligt in Messinia, op zo’n 55 kilometer van Kalamata.

Er wonen maar 2.222 mensen. U zou dus een slaperig vissersdorpje verwachten.

Nou… Pylos is klaarwakker!

​

Pylos is namelijk het hart van de gemeente Pylos-Nestor.

Ruim 17.000 mensen uit Methoni, Finikounda, Gialova en alle dorpjes in de buurt komen hier naartoe. Om boodschappen te doen, te werken, vrienden te zien.

En natuurlijk voor hun ochtendkoffie.

Daarom bruist Pylos het hele jaar door. In augustus, en net zo goed op een doodgewone dinsdagochtend in november.

​

En dat vind ik nou zo heerlijk.

​

🧿 Het plein onder de plataanbomen ☕

En dan het plein.

Ik ken in heel Griekenland geen plein zoals dit.

​

Enorme, eeuwenoude plataanbomen vormen samen één groot groen dak. Daaronder staan de tafeltjes en stoeltjes van de cafés dicht tegen elkaar aan. Je hoort de bladeren ruisen, de kopjes rinkelen en overal stemmen. Zelfs op de warmste zomerdag zit je hier heerlijk in de schaduw.

​

Het heet het Plein van de Drie Admiraals, naar de drie admiraals van de beroemde Zeeslag bij Navarino.

Hun monument staat er gewoon midden tussen de terrasjes. Geschiedenis en koffie, hand in hand.

Op dit plein dronk ik mijn allereerste freddo espresso.

IJskoud, sterk, en geserveerd alsof er alle tijd van de wereld is. En in Pylos is dat ook zo.

​

Iedere ochtend loopt het plein vol. Stoelen worden bijgeschoven, er wordt gezwaaid en geroepen, en de obers kennen iedereen. Ze weten precies wie wat drinkt.

Een freddo espresso. Een freddo cappuccino.

En de goede oude frappé? Die schijnt tegenwoordig een beetje ouderwets te zijn. Wie had dat gedacht!

​

En er valt altijd iets te bespreken.

Het nieuws. De politiek. De buren. De familie.

De nieuwkomers: wie zijn het, waar komen ze vandaan… en hebben ze nou echt dat oude huis aan het plein gekocht?

En dan natuurlijk die boer uit het dorp boven in de heuvels. U weet wel. Die met die affaire.

Iedereen weet het. Niemand zegt het hardop.

Nou ja… bijna niemand.

​

Zien en gezien worden. Op zijn Grieks.

​

Ik kan hier uren zitten kijken.

Het is net Grieks theater, alleen speelt hier niemand een rol. Dit is gewoon het leven.

Een kopje koffie en een tafeltje onder de bomen, meer heeft u niet nodig. Al helpen een paar woordjes Grieks wel om het verhaal te volgen.

​

Daarna slenter ik door de straatjes.

Witte trappetjes, balkons vol bloemen, oude stenen huizen die warm kleuren in de zon.

​

En voor zo’n klein stadje heeft Pylos echt alles. Een bakker, een bloemist, een schoonheidssalon, wijnwinkels, leuke boetiekjes, fantastische restaurants en echte Griekse tavernes. Zelfs iemand die je computer kan maken.

En twee sportscholen! Heel handig na al die tavernes.

​

🧿 Een baai vol verhalen

Pylos vertelt al meer dan 3.000 jaar verhalen.

​

Net buiten het stadje ligt het Paleis van Nestor, de wijze oude koning uit de Odyssee van Homerus. Het is een van de belangrijkste Myceense paleizen van Griekenland.

Als ik daar sta, word ik altijd een beetje stil. Hier woonden mensen. Hier werd gekookt, gelachen, ruzie gemaakt en gedroomd. Eeuwen voordat het Parthenon in Athene werd gebouwd.

​

Boven de haven waakt Niokastro, in de zestiende eeuw gebouwd door de Ottomanen. En ja hoor, ook de Venetianen zijn hier geweest. Kort, maar hun vlag heeft echt boven het fort gewapperd.

Natuurlijk. Die Venetianen waren overal!

​

En dan 1827.

Hier, in deze rustige baai, vond de beroemde Zeeslag bij Navarino plaats. De Britse, Franse en Russische vloot versloegen samen de Ottomaans-Egyptische vloot. Het was een keerpunt in de Griekse strijd om onafhankelijkheid.

Soms zit ik aan het water en probeer ik het me voor te stellen. Al die enorme oorlogsschepen. De rook. Het kabaal. De angst.

​

En dan tuft er een klein vissersbootje voorbij. De visser steekt zijn hand op.

En ineens is de geschiedenis heel dichtbij.

​

🧿 Costa Navarino en nog veel meer ⛳

Een klein stukje verderop ligt Costa Navarino. Een van de meest exclusieve plekken van Griekenland, met vijfsterrenhotels, luxe spa’s, elegante restaurants en vier prachtige golfbanen tussen de olijfbomen.

‘s Ochtends golfen. Lunchen met uitzicht over de Ionische Zee. En ‘s middags weer terug naar Pylos, naar het haventje en het plein.

Het beste van twee werelden.

​

En er is nog zoveel meer. Het beroemde hoefijzervormige strand van Voidokilia. De lagune van Gialova. Methoni met zijn Venetiaanse kasteel. Finikounda met zijn stranden en tavernes aan het water.

​

Steeds meer mensen ontdekken dit stukje Griekenland. Het vliegveld van Kalamata ligt op een uurtje rijden, en er wordt een nieuwe weg aangelegd naar Pylos en Methoni.

Ik begrijp het helemaal.

​

Maar ik hoop zo dat Pylos zichzelf blijft. Met zijn vissers, zijn winkeltjes en zijn ochtendkoffie onder de plataanbomen.

​

🧿 En dan de avond… 🌙

‘s Avonds loopt het plein weer vol. Vrienden spreken af voor een drankje, de oude heren zitten weer op hun vaste plekje… en ik weet bijna zeker dat die boer nog steeds het gesprek van de dag is.

Beneden aan het water dekken de tavernes hun tafeltjes. Verse sardientjes van de grill. Warm brood met Messinische olijfolie. Een Griekse salade. Een klein glaasje ouzo.

​

En de zon die langzaam achter de baai verdwijnt.

Heerlijk.

​

Later loop ik door de straatjes naar huis.

‘s Ochtends de luiken open. Naar het plein voor mijn freddo espresso.

Onderweg “kaliméra” naar bekende gezichten.

Want weet u, na al die jaren in Griekenland weet ik heel goed wat mij het meest raakt.

De mensen. De kleine praatjes. De warmte van het gewone leven.

​

En dat heeft Pylos allemaal.

Een plek om naartoe te gaan…

en een plek waar ik me thuis voel. 🇬🇷💙